بهنام فلاح

من، زندگی و اقتصاد

وقت گذرانی با بزرگان

بدون دیدگاه

ماکیاولی می‌گوید وقتی عصر به خانه باز می‌گشتم، لباس های رسمی را می‌پوشیدم و بعد وارد طبقه خاصی از بزرگان می‌شدم که شرمی از پرسیدن سوال هایم نداشتم. دنیای دیگری که هیچ ترسی از فقر نداشتم و مرگ را فراموش کرده بودم. مورد استقبال گرم آنان قرار می‎‌گرفتم و از دلایل کارهایشان می‌پرسیدم. و به مدت چند ساعت ملال از من گریزان بود.

مطالعه را گفت وگو با بزرگان می‌دانست.

چند ساعت برای معاشرت های بیهوده زمان می‌گذاریم و چند ساعت برای مطالعه روزمره یا تماشای یک سخنرانی از پیش‌گامی علمی؟

می‌توانیم از سالن کنفرانسی در نیویورک تا مجمع جهانی اقتصاد در داووس را در چشم به هم زدنی پیش روی خود قرار دهیم. ساده است اما اجرایی کردنِ زمان گذاشتن برای پیشروان و متفکران کار سختی است.

غذای مخصوصی که ماکیاولی از آن صحبت می‌کند، برای ذهن اش است، نه شکم اش.

پیشنهاد اجرایی من این است که هر فردی را که در رشته یا موضوعی خاص تحسین می‌کنید، مانند دوست یا عضوی از خانواده ببینید که می‌دانید باید چند روز در هفته برایش زمان بگذارید. بعد چندین و چند ساعت غرق خواندن حرف هایش یا شنیدن صحبت هایش از یوتیوب شوید.

محمدرضای عزیز گفته بود ما فراتر از اطرافیانمان نخواهیم بود.

با معجزه های موجود روی میزها و داخل جیب هایمان، اطرافیان بالاتری را برگزینیم تا خودی بهتر و کارآتر داشته باشیم.

پی‌نوشت: پیش‌نویس این متن را خیلی وقت بود نوشته بودم. سحر شاکر هم راجع به این موضوع نوشته است، بهتر از من:



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *